‘We zijn allemaal lotgenoten’

Aan de eettafel in het Ixta Noa Praktijkhuis zit Tessa Nijenrode, een geneeskundestudente van 25 jaar oud. Ze komt al jaren in het Praktijkhuis en vindt het er erg fijn. Al oogt ze op het eerste gezicht heel vrolijk en normaal, toch kampt ze al tien jaar met een eetstoornis.

20141017_150403

Voor die eetstoornis is Tessa momenteel opgenomen in het Rintveld. In het begin kon ze daardoor niet naar het Praktijkhuis komen, maar langzaam maar zeker krijgt ze daar steeds meer vrijheid. ‘Ik ben nu veel aan het afbouwen daar. Het is de bedoeling dat ik veel thuis ga doen. Dat ik mijn studie en mijn sociale dingen weer op ga pakken. Eerst mocht ik hier niet heen, maar nu worden dit soort dingen juist gestimuleerd.’ Ook al wist ze al een tijdje van het bestaan van het Praktijkhuis af, voor Tessa leek het aanvankelijk een beetje een ver-van-mijn-bed-show. Nu komt ze hier echter wekelijks. Dat is te danken aan het Rintveld. ‘In de kliniek had ik gesprekken met een ervaringsdeskundige, met wie ik het erg goed kon vinden. Ze wees me toen op het Praktijkhuis. Ik besloot uiteindelijk toch maar te gaan en het bleek erg fijn te zijn.

‘Alle vrijwilligers zijn ervaringsdeskundigen. Daardoor wordt je echt begrepen’

Intussen komt Tessa hier al 3,5 jaar over de vloer. Dat is met een reden. ‘Het is hier heel laagdrempelig en vrijblijvend. Je kunt echt jezelf zijn. En iedereen heeft wel wat, zelfs de vrijwilligers zijn ervaringsdeskundigen. Daardoor word je echt begrepen. Dat zorgt voor een gemeenschappelijke klik.’ Het hoeft echter niet alleen maar over problemen te gaan. Volgens Tessa kun je in het Praktijkhuis over alles praten. ‘Van therapie tot een rotdag op school. Het kan echt van alles en nog wat zijn. Dat is heel fijn.’

Tessa’s problematiek is nog niet geheel verdwenen, maar toch ziet ze de toekomst positief tegemoet. ‘Ik ben nu nog steeds opgenomen, maar het gaat de laatste tijd veel beter met me. Het gaat met vallen en opstaan.’

Aan dezelfde eettafel spreek ik even later met begeleiders Jessica Brederode (29) en Sacaja Tjeerdsma (25) over het werk dat ze in het Praktijkhuis doen en hun ervaringsdeskundigheid.

Hoe zijn jullie hier vrijwilliger geworden?
S: Zes jaar geleden kwam ik zelf als deelnemer in het Praktijkhuis Zutphen, waar ik op dat moment ook in behandeling was. Toen ik twee jaar geleden in Utrecht kwam wonen wilde ik me graag inzetten voor zo’n doel. Ik heb toen een gesprek aangevraagd en zo is het allemaal begonnen.
J: Ik was op zoek naar nazorg na mijn behandeling. Ik was heel ver, maar ik had nog iets nodig. Mijn therapeut gaf me als advies mee dat ik mijn eetstoornis eens op andere manier moest gaan inzetten. In plaats van altijd de slachtoffer rol aan te nemen, kon ik mijn eetstoornis ook gebruiken om anderen te helpen en om te zien hoe ver ik al was. En dat heeft goed gewerkt.

‘In plaats van altijd de slachtoffer rol aan te nemen, kon ik mijn eetstoornis ook gebruiken om anderen te helpen’

Wat voor mensen komen jullie hier tegen?
J: Veel mensen met psychische problemen, zoals angsten, depressies, psychoses, persoonlijkheidsstoornissen en eetstoornissen. De mensen die hier komen zijn vaak studenten.

Hoe gaan jullie te werk bij het helpen van deze mensen?
J: Wij bieden vooral nazorg, aangezien hier veel mensen komen met een therapieverleden. Wij geven ze daarin erkenning. We zijn immers allemaal lotgenoten. Ook kunnen mensen hier hun verhaal kwijt. Je hoeft hier lang niet altijd over zware dingen te praten, zolang mensen zich hier maar veilig voelen.
S: Het laatste jaar merk ik dat veel mensen ook vòòr hun behandeling komen. Dan komen ze hier tot de conclusie dat er meer aan de hand is dan ze eerst dachten.
S&J: We bieden dus nazorg, maar ook voorzorg.
S: We kijken altijd naar de behoefte van de cliënt. Vaak bestaat de hulp dan uit het geven van advies. Over behandelingen bijvoorbeeld. Wij doen dit altijd vanuit eigen ervaringen. Stimuleren en adviseren eigenlijk.
J: Als je mensen helpt vanuit je eigen ervaring, voelen ze zich tot niks verplicht. Ze vinden het vaak ook fijn als je ze helpt vanuit je eigen kwetsbaarheid.

Zijn eigen ervaringen wel genoeg om mensen te helpen?
De vrijwilligers helpen de bezoekers niet alleen vanuit hun eigen ervaringen, maar krijgen ook trainingen en intervisies vanuit Ixta Noa zodat we iedereen optimaal kunnen helpen.

20141017_150129   20141017_150527

Het valt me op dat er hier een erg huiselijke sfeer heerst. Het lijkt net gewone huiskamer. Is dat expres zo gedaan?
S: Ja, dat is gedaan om het laagdrempelig te houden. De uitstraling is nu heel vrijblijvend. Je mag, maar hoeft niets. Het is ook anders dan de steriele omgeving van de behandelomgeving die veel bezoekers hebben.
J: Het laat de mensen zich veilig voelen.

Ook behoefte aan een vrijblijvend gesprek over je problemen of blokkades? Dan is langskomen bij het Praktijkhuis van Ixta Noa misschien een idee.

Tessa Nijenrode is een pseudoniem

Een gedachte over “‘We zijn allemaal lotgenoten’

  1. Pingback: Openheid in het Wilhelminapark | Lifting the Barrier

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s